Ed Coljee overleden

Helaas bereikte ons het treurige nieuws dat oud-trainer Ed Coljee op 72 jarige leeftijd is overleden. Namens het bestuur en alle leden van Trivos wensen wij de familie en vrienden van Ed veel sterkte met dit verlies. Hieronder een mooi eerbetoon van twee oud speelsters van Trivos.


Ed is dinsdag 8 juni j.l. op 72 jarige leeftijd overleden. Vooral oud-leden of de wat oudere leden van Trivos zullen hem nog kennen. Ed was trainer van dames 1 Trivos van 1982 t/m 1986. Een markante persoonlijkheid, die in zijn tijd alles voor het volleybal en “zijn” dames over had. Hij ademde en leefde volleybal en verlangde dat ook van ons, de speelsters.

We kregen voor de zomervakantie een boekwerk met feitjes en weetjes, maar vooral met vele trainingsschema’s. Vier weken rust en dan aan de bak. In de bossen, zandgronden of op de weg, met melkpakken, suiker of boomstammen, spiermassa kweken. En reken maar dat hij verwachtte dat je conditie op orde was na de vakantie, want we moesten er meteen vol tegenaan. En dus zorgde je daarvoor.

Hij was altijd op de hoogte van de laatste trainingsmethodieken en technieken en probeerde die ook uit – op ons. Voorbereiden op het spelen tegen aartsrivaal Hippomenes: dan moesten we trainen met zeer luide muziek en lawaai van publiek, zodat we eraan konden wennen dat we elkaar niet konden verstaan. Coopertest, trainen met elastiek, slaan tegen een blokbord, mentale training en gaan zo maar door.

Daar tegenover stond dat we jaarlijks een heus trainingsweekend – aan Zee of in Friesland – kregen met alles er op er aan, geheel door hem georganiseerd en gefinancierd (hij haalde overal een sponsor vandaan). Natuurlijk moesten we trainen, maar er was ook tijd voor plezier. Ook zorgde hij voor sponsoring van pakken of tassen. Succesvolle jaren beleefden wij, met hem als trainer; wij promoveerden onder zijn leiding naar de 1e divisie. We degradeerden het jaar erna meteen, maar maakten een mooie film HOPPA, die we draaien op de laatste avond van het seizoen in de van Thielhal. Niemand begreep dat we na degradatie nog zo’n plezier konden hebben. Maar ook daar had Ed een belangrijke hand in. Want al eiste hij van je dat je altijd aanwezig was (“alleen dood, is een goed excuus”), hij deed alles voor zijn “meiden”:

  • Moesten we een verre uitwedstrijd spelen? Hij zorgde voor een busje en had 3 kilo drop bij zich, zodat we genoeg te snoepen hadden.
  • Had je geen auto om naar de training te komen? Hij haalde je op en bracht je naar huis.
  • Kon je niet trainen omdat je je scriptie nog moest uittypen? Hij liet zijn secretaresse je scriptie uittypen en inbinden.
  • Had je een auto gekocht, maar bleek je bedrogen te zijn? Hij ging met je naar de dealer en zorgde ervoor dat de auto teruggenomen werd.

En zo zijn er vele voorbeelden en veel mooie herinneringen.

Wij wensen zijn vriendin Alice, zijn kinderen en kleinkinderen veel sterkte in deze moeilijke tijd en hopen dat zij over een tijd net zo kunnen genieten van mooie herinneringen als dat wij die aan Ed hebben.

Rust zacht. Namens het toenmalige Dames 1, Astrid en Thea

Download (PDF, 285KB)

Leave a comment

Your email address will not be published.


*